ferinspires

Newsletter #5 – October 2017 “THE ONLY WAY IS UP”

Newsletter #5 - October 2017

Monthly update

“Ideas are shit, execution is the game.” ― Gary Vaynerchuck

The Only Way Is Up

Hi everyone! I’m really fired up again, things have “started to click” again and I’ve met so many amazing people the last few weeks PLUS I feel that my ADHD brain never has been this mind-boggling ever. And you know what, the best always still has to come!!

Two things I’d like to share:

Website & Podcast

I’ve rebranded my website (yes back to English, podcasts will be both Dutch and English guests), cut all the bullshit and fluff, my focus for the next 48 months will be solely on podcasts next to my financial consultancy company.

Last week I recorded my first podcast (and have another 3 lined up the next weeks), and it just felt so awesome, you just feel you like something or not and this thing might be just that something which is completely in my sweet spot.

You know it when you do it and it feels effortless, but not only that, it also fuels yourself (and the other person) with energy and excitement. The podcast is focused around three main themes: personal developmententrepreneurshipnutrition & fitness.

Currently I have invited over 20 guests already and they all responded with great enthusiasm to participate. The main reason I’m doing this is twofold.

First, I love journeys and learning processes. When you focus not on the outcome but rather the process and improving in that, that’s the moment all your fear disappears and it flows naturally. So I’m hoping to improve my communication skills with this, and become a better communicator (listening to others and asking questions).

Secondly, I’d like to share tools and life hacks of my guests and their lessons learned in life which you can immediately use in your own life. So yeah it would be great if I can inspire others with it too.

My Own Journey

In the meantime I will still document and share my own journey with you. I figured out that I just want ‘to execute‘ and ‘do‘. While earlier my goal was to take a stage (well not this concretely defined but I realised the approach wasn’t the best), I’m taking a more practical approach now. As I said before, it’s my goal to improve my communication skills so I’m visiting several Toastmasters clubs which will give me a lot of practice hours, I feel this is a good step for me.

I know that my ADHD and autism story and how I overcome challenges is something that can be inspiring to a lot of people (first and foremost adults with those diagnoses themselves or parents of diagnosed children), but I’ll just document about it and practice my public speaking skills so that at some point I might get asked to share my story to different people. Plus, I also want to give presentations about Financial Modeling and certain parts of investment trajectories for startups, so there I can hone those skills as well.

The gist is: Taking the stage isn’t a goal in itself. Just doing what I like most and set an example for others and inspire others, that’s what I focus on. When everything is congruent and I am just doing that, I become that person and people will notice it. And then maybe, maybe I get asked to share my story. It’ll be just a bonus.

And lastly: I’ve heard from so many people I want to move too fast. I need to be more patience. And it’s true. it takes time to build something. So I analysed some of my “inspirations” last week. Checked out how they grew their social media accounts. And it’s true. The authorities who started out 5-7 years ago also didn’t have an audience, it took them 3-5 years to build something. So that’s why I say, I don’t give a shit about how big my audience will be in the upcoming years. Let me just create content consistently and then people will start noticing you.

With gratitude and love

Het gevaar van aannames maken (pt. 1)

Het gevaar van aannames maken (deel 1)

Regel 3: Ga niet uit van veronderstellingen

Toen ik een aantal jaren geleden de suggestie kreeg om het boek De Vier Inzichten van Don Miguel Ruiz te lezen, heb ik het bijna in één keer uitgelezen. Wat een wijsheid staat er in dit boek! Miguel Ruiz is een Mexicaanse schrijver, teacher en shamaan met Tolteense invloeden. Iedereen die bezig is met zelfontwikkeling kan ik dit boek van harte aanraden.

In het boek ‘De vier inzichten’ praat hij over 4 ‘leefregels’, deze zijn:

  1. Wees onberispelijk in je woorden;
  2. Vat niets persoonlijk op;
  3. Ga niet uit van veronderstellingen;
  4. Doe altijd je best.

Later is er nog een vijfde aan toegevoegd:

  1. Wees sceptisch maar leer te luisteren.

In deze post zal ik meer gaan vertellen over de regel ‘Ga niet uit van veronderstellingen’, oftewel maak geen aannames.

Als je bovenstaande inzichten lees dan denk je al gauw: ‘logisch, ja, dat weet ik al’. Dat dacht ik ook, maar toen ik er echt goed over ging nadenken ben ik er bewuster mee aan de slag gegaan en merkte ik echt een verschil in mijn leven. Het begon met bewustwording (je kan pas immers iets veranderen als je ergens bewust van bent), bewustwording van het feit dat je aannames maakt (die niet altijd kloppen). 

Over het inzicht ‘Ga niet uit van veronderstellingen’ zegt hij onder andere:

Find the courage to ask questions and to express what you really want. Communicate with others as clearly as you can to avoid misunderstandings, sadness and drama. With just this one agreement, you can completely transform your life.

En hij heeft gelijk! Vaak weten we niet precies wat de waarheid is en creëren we op basis van aannames een realiteit in onszelf wat misschien niet helemaal overeenkomt met wat de andere persoon bedoelt. Een aantal voorbeelden:

Collecteren

Ik heb nu al een aantal keren gecollecteerd voor het Rode Kruis. Altijd leuk om geld in te zamelen voor het goede doel. Wat ik vaak heb is dat ik inschat of een persoon geld gaat doneren of niet. En het grappige is dat ik vaak verrast ben door mensen die geld geven waarvan ik het juist niet had verwacht. Als ik in mijn hoofd al zou hebben besloten dat zij niet gaan doneren, dan had ik ze ook nooit gevraagd!

Invullen

Op het werk zijn er ook talloze voorbeelden te noemen, waar het gevaar op miscommunicatie best groot is. Een voorbeeld wat ik van vroeger nog goed weet is betrokkenheid bij meetings. Als je als werknemer niet vaak gevraagd wordt bij meetings, kan je al snel een aanname maken dat jij niet belangrijk bent voor anderen. Als dit niet besproken wordt, bestaat het gevaar dat dit een eigen leven gaat leiden. Maar dit geldt net zo goed voor bijvoorbeeld een model wat ik stuur naar klanten of ontvang van anderen. Zonder het verhaal te kennen van de andere kant weet ik nooit zeker wat de persoon bedoelt.

Ongemakkelijke situatie

Een ander mooi voorbeeld is bijvoorbeeld een keer dat ik een vrij gespannen situatie had met een collega. Je voelt eigenlijk aan alles dat de situatie elk moment kan exploderen. Dit kan gevolgen hebben en tot irritatie en frustratie. Wat ik dan altijd doe is het gewoon te benoemen. Dus ik zeg dan: ”Ik voel dat er een soort spanning is wat niet goed voelt. Voel jij dat ook zo? Is er iets?”. Ik maak het daarmee luchtig en bespreekbaar.

Persoonlijke interactie

Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor persoonlijke interacties. Zoals jullie weten vind ik menselijke interactie geweldig. Niet alleen tussen mij en andere mensen, maar ook andere mensen onderling. Als iemand bijvoorbeeld per abuis een persoon overslaat tijdens het handenschudden. Dan vind ik het leuk om te kijken naar de reactie van de persoon die geen hand heeft ontvangen. Die persoon kan namelijk een heel verhaal voor zichzelf creëren over hetgeen zojuist is gebeurd. Vroeger zou ik zoiets uiterst persoonlijk opvatten, nu weet ik wel beter: je weet namelijk niks over waarom dit gebeurt is!

Aannames toetsen

De oplossing ligt dus in het stellen van de vragen en toetsen van je aannames. Is het echt zo? Klopt mijn aanname? Kan het niet zo zijn dat…? Kan je mij uitleggen waarom je zo denkt? Vaak helpt humor enorm of als je het ladingsvrij brengt. 

Ik zou het mooi vinden als ik anderen kan inspireren om ook hun eigen verhaal te delen. De laatste jaren heb ik mijzelf steeds beter leren kennen. Een eindeloze zoektocht waarin je bepaalde mensen tegenkomt, sommige waarmee je zo’n klik heb dat je oneindige energie hoogtes kunt bereiken en in gesprekken de juiste snaren weet te raken wat emotie teweegtbrengt. Je ziel durven openen en je authenticiteit tonen terwijl je elkaar nauwelijks kent – dan begint het pas. Laten we beginnen waar het begonnen is.

De kracht van dankbaarheid en wat het mij geeft

De kracht van dankbaarheid en wat het mij geeft

Gratitude is key

Een jaar of 10 geleden deed ik mee aan een meditatieworkshop. Als onderdeel daarvan luisterde en zong je mee op bepaalde mantra’s tijdens de meditatie. Ik merkte dat dat toen al iets met mij deed. Toen ik boeken begon te lezen van Napoleon Hill en Tony Robbins oefende ik met het visualisatietechnieken, dankbaarheidsoefeningen en de law of attraction.

Ik voel dat deze dingen ook nauw met elkaar verbonden zijn. Het zijn allemaal intenties die je de wereld instuurt. Het brengt je in een andere staat waardoor je je mindset op een positieve manier kan beïnvloeden.

Allereerst de voordelen die ik ervaar van deze ‘routines’ en vervolgens leg ik uit welke routines ik doe:

  • Ik ben veel productiever en scherper (focus)
  • Ik ben meer present/in het ‘nu’ (grounded)
  • Ik ervaar minder stress (relaxed)
  • Ik kan veel beter connecten met mensen (verbinden)
  • Ik heb gelijk een kickstart van de dag (mindset)
  • Ik ben minder angstig en ervaar meer geluk

Vaak combineer ik dankbaarheidsoefeningen met visualisatietechnieken, ademhalingsoefeningen en eventueel stretch/HIIT oefeningen. Ik gebruik een mix van een aantal technieken gebaseerd op Tony Robbins, Wim Hof, Tabata en wat generieke stretch oefeningen. Als je op Google deze namen intypt of op YouTube videos zoekt dan vind je al veel informatie. Maar het gaat er niet om welke techniek je gebruikt, het gaat erom wat voor jou werkt dus ik raad aan om vooral zelf te experimenteren!

Een aantal voorbeelden van wat ik zeg tijdens mijn meditaties:

  • Ik ben dankbaar voor mijn familie en vrienden – dat zij ongeacht de omstandigheden altijd voor mij klaar staan
  • Ik ben dankbaar voor alle uitdagingen die mij worden geboden
  • Ik ben dankbaar voor alle mogelijkheden die mij toekomen
  • Ik ben dankbaar voor mijn gezondheid
  • Ik ben dankbaar dat ik in een land leef waar er geen oorlog is en wij het gewoon erg goed hebben
  • Ik ben dankbaar voor het dak wat ik boven mij hoofd heb en dat ik elke dag kan eten

Het kunnen ook gebeurtenissen zijn:

  • Ik ben dankbaar dat ik persoon X ben tegengekomen want die persoon heeft mij dit en dit laten inzien / of dit is er uit voortgekomen
  • Ik ben dankbaar dat dit en dit is gebeurd, want ik ben hierdoor gaan inzien dat…

Ik doe het vaak voordat ik ga slapen of direct nadat ik wakker ben. Zelf proberen? Het is heel simpel en kan op veel manieren, bijvoorbeeld door je ogen te sluiten en hardop of in gedachten te praten met jezelf of het gewoon op te schrijven!

Mijn podcast gear en hoe jij ook gemakkelijk een podcast kan beginnen

Mijn podcast gear en hoe jij ook gemakkelijk een podcast kan beginnen

Podcast gear

Het is bijna zover. Ergens in Q4 moeten dan de eerste interviews online komen waarin ik verschillende soorten mensen ga interviewen. Ondernemers, trainers, coaches. De gemene deler? Mensen die een interessante ‘why’ hebben en daar continu mee bezig zijn om dat te manifesteren.

In deze post wil ik jullie laten zien hoe makkelijk het is om een podcast op te starten. Je kan alles in principe met je telefoon opnemen, maar één tip die ik heb gekregen is dat het loont om te investeren in mooi geluid. Ik ga ergens in de komende maanden ook een video camera kopen, zodat we iets scherper beeld hebben. 

Uiteindelijk moet je zelf beslissen hoeveel je er voor over hebt, zolang je goede content maak dan maakt de kwaliteit in het begin weinig uit

Ik ben toen research gaan doen om te kijken welk materiaal ik allemaal nodig heb. De volgende lijst kwam daar uit voort:

  • Microfoons
  • Audio Interface om het geluid te kunnen ‘vertalen’
  • Statieven
  • Headsets
  • Popfilters
  • Audio/Video editing programma
  • Extra’s: batterijen, XLR kabels, 3.5mm jack splitter

Microfoon: Het hangt af van welk budget je tot je beschikking hebt. Ben je serieus of beginner. Als beginner lijkt het mij zinloos om gelijk met een microfoon van 400 euro aan de slag te gaan, lijkt me meer toegevoegde waarde hebben als je meer ervaring hebt. Hieronder een selectie van veelgenoemde microfoons om mee te podcasten die ik tegen kwam in mijn zoektocht op internet.

  • Beginner microfoons: ATR2100 ($70), Samson Q2U (€80), MXL990 (€80), Audio-Technica AT2020 (€100), Shure SM58 (€100) of de Blue Yeti (€150)
  • Advanced microfoons: Rode Procaster (€170), Rode NT1-A (€190), Shure SM7B (€390) of Heil PR-40 (€400),

Ik heb gekozen voor de Shure SM58 omdat deze erg duurzaam is en bijna overal goed aangeschreven staat! Als portable microfoon die je kan aansluiten op je iPhone heb ik gekozen voor de Rode Smartlav (€60).

Audio interface: Je hebt ook een apparaat nodig waarmee je het geluid uit de microfoon kan omzetten in geluid wat een apparaat/computer herkent. Ik heb gekozen voor een Zoom H6 Six-Track (Portable Recorder), wat tegelijk ook een portable handrecorder is, zodat ik ook op locatie zonder laptop kan opnemen! Het heeft maar liefst 6 kanalen zodat je 6 geluidskanalen tegelijk kan opnemen (multi track). Neem altijd een extra set batterijen mee.

Statieven: Het is niet handig als je steeds de microfoon moet vasthouden, daarom kan je beter bureaubeugels kopen. Zelf heb ik twee statieven – type: Innox IVA 08 XLR broadcasting statief – gekocht. Verder heb ik de Samson MB1 klein model microfoon statief gekocht, zodat ik deze gemakkelijk op mijn bureau kan plaatsen.

Headsets: Ik heb tweemaal de Devine PRO 2000 studio hoofdtelefoon gekocht, gewoon prima ding waarmee je omgevingsgeluid blokkeert. je kan je headsets aansluiten op je recorder zodat je geen omgevingsgeluid hoort en alleen wat er gezegd wordt. Koop gelijk dan ook een Procab CIP700 splitter, zodat je 2 headsets kan aansluiten.

Popfilter: Je kan ervoor kiezen om een popfilter te kopen (Bijvoorbeeld Devine SPS 100) zodat je harde klanken zoals P en S net wat beter klinken, maar in principe heb je deze niet nodig met de SM 58.

Video editing programma: verder heb je nog software nodig om de audio mee te editen (als je beeld gebruikt). Dit kan van alles zijn: AVS Video editor, Adobe Premiere, iMovie, Pinnacle. Ik gebruik zelf Sony Vegas.

Daarna moet je nog de podcast uploaden. Dit kan gewoon op YouTube, of via iTunes. Je kan ook kiezen om te registeren op bijvoorbeeld Libsyn Podcast PluginSeriously Simple Podcasting, of Smart Podcast Player

Veel podcast plezier!

Hoe jij anderen ziet is een reflectie van jezelf

Hoe jij anderen ziet is een reflectie van jezelf

How you see others is a reflection of yourself

Ik geloof in energie. Gooi en groep enthousiaste mensen bij elkaar en je voelt de overvloed aan energie. Gooi een groep depressieve mensen bij elkaar en je hebt een heel andere stemming.

Bepaalde energieën trekken elkaar aan of stoten elkaar juist af. Het is iets wat je voelt, het is niet te verklaren. Tenminste, zo is het bij mij. In mijn video’s heb al eerder eens verteld over de Law of Attraction. Alles wat jij ademt, voelt, doet, ziet, hoort, ruikt, dat ga je uitstralen.

Als je zegt dat je een verliezer bent dan heb je al verloren. Als je zegt dat je iets niet kunt doen, dan gaat het niet lukken.

Als je zegt dat iets al bereikt is (in de energetische wereld) dan straal je dat uit (in de fysieke wereld) en dan sta je al met 1-0 voor.

Hoe jij je voelt dat straal je uit en is aanstekelijk 

De laatste jaren valt het mij op. Als mijn gemoedstoestand op zijn zachtst gezegd niet goed is, dan zie ik om mij heen ook allemaal mensen die niet blij zijn. Maar is dat zo? Dat is puur mijn visie. Omdat ik zelf op dat moment niet blij ben, dan heb ik alleen aandacht voor anderen die dat ook niet zijn (lees: dat is mijn manier hoe ik die mensen zie, wat kan afwijken hoe zij zichzelf zien). 

Stel je voor, je hebt een meeting. Je bent super gestrest en zenuwachtig. Je loopt de kamer binnen. De andere persoon zal dit ook opmerken, en zal jouw stemming onbewust ‘overnemen’. Dit is niet prettig en wordt normaliter als ongemakkelijk ervaren. Het is een bepaalde energie die door de kamer stroomt en dat beïnvloedt het gesprek. Stel je brengt jezelf in een high state waarin je blij bent. Je lacht, je voelt je goed. En dan stap je de kamer binnen…Totaal andere wereld. Het mooiste? Je kan het zelf beïnvloeden.

Ik was laatst in de Albert Heijn en had haast. Mensen die mij kennen weten dat ik totaal niet houd van supermarkten (veel te druk) en ik kan mij snel irriteren aan dingen (tip: niet op zaterdagochtend naar de supermarkt gaan). Ik zat met mijn hoofd totaal ergens anders…Op een gegeven moment merkte ik op dat ik mijn fietssleutel in mijn fiets had laten liggen terwijl ik bezig was met boodschappen doen dus ik stormde de winkel uit. Gelukkig was mijn fiets niet gejat. Ik weer terug naar binnen. De laatste boodschappen in mijn karretje gedaan. Dus ik leg mijn boodschappen op de band, kwam ik erachter dat ik één stuk brood vergeten was. Ik dus haasten om het brood te halen en… jawel, bij terugkomst was er een vrouw die voor had gedrongen (met haar 2 blikjes tonijn) die ervoor nog achter mij stond. In mijn impulsiviteit spreek ik haar hier op aan en zeg: “Ik dacht dat ik voor u in de rij stond”. Waarna zij een heel verhaal ophield waarvan de gist neerkwam op: “Dan moet je maar niet weggaan”. Het was een invalide argument omdat ten tijde dat ik terug was gekomen, de persoon voor mij nog aan het inpakken was en de kassajongen nog niet eens begonnen was met het scannen van mijn producten (!). Enfin, we wisselden wat woorden uit en ik ben nog steeds van mening dat wat zij deed niet netjes was, maar het heeft geen zin om daar verder energie aan te verspillen. Het zijn wel de typische momenten waar ik nog (te) lang in verzonken kan raken van negatieve energie. Het is gebeurd, klaar. Het is zinloos om er verder energie aan te verspillen, let go. 

Toen de kassajongen alle producten had gescand viel mij op dat ik geen bonuskorting had gekregen. Dus ik zeg tegen hem: “Ik heb helemaal geen bonuskorting gekregen”. Zegt hij vervolgens: “Ja, je hebt ook geen pas gegeven”. Waarop ik zei: “Ja, normaal vraag jij altijd of ik die heb”. Waarop hij zijn fout toegaf en ik vriendelijk werd verzocht om dit verder af te handelen met de servicebalie. 

Waren “zij” fout in alle gevallen? Dat is een vraag die ik graag aan iemand anders laat. Ik weet wel dat ik hun motieven niet ken. Wellicht waren er andere omstandigheden waardoor zij deden wat ze deden. Wat ik wel weet is dat IK niet helemaal grounded was. Ik was gestrest, had haast, impulsief en had een kort lontje. 

De ‘gist’

De staat waarin jij je bevindt heeft een directe impact op jouw gemoedstoetstand maar ook op je omgeving. De eerste stap is bewustwording. Als je je hier niet eens bewust van bent, dan kan je proberen om daar open voor te staan. Neem een keer de tijd om te reflecteren hoe jij interactie hebt met andere mensen. Hoe kom je over op andere mensen? 

Met deze kennis probeer ik daarom ook te allen tijde present te zijn en met een positieve instelling in het leven te staan. Voor mij bestaan er geen mislukkingen, enkel leermomenten. Denken in mogelijkheden in plaats van beperkingen. Als iets mis is gegaan probeer ik altijd eerst naar mijzelf te kijken: eigen verantwoordelijkheid nemen in plaats van te wijzen naar anderen. Tuurlijk ben ik wel eens boos of gefrustreerd. Het leven bestaat uit pieken en dalen. Wayne Dyer had overigens nog een passende quote over dit thema. 

“When you judge another, you do not define them, you define yourself” – Wayne Dyer

We zijn verslaafd geworden aan instant gratifaction

We zijn verslaafd geworden aan instant gratification

Addicted to our smartphones?

Technologie is geweldig. Sterker nog, ik houd ervan. Ik houd van technologie startups met sterke ondernemers die alles geven om hun business tot een succes te maken. Innovatie, daar draait het tegenwoordig allemaal op, het is een ‘buzzword’.

Elk bedrijf is vandaag innovatief bezig, zelfs de grote corporates. De snelheid waarmee technologie zichzelf heeft ontwikkeld de laatste 35 jaar is ongelofelijk. Van de personal computer, discman, internet tot de laatste ontwikkelingen op het gebied van Internet of Things (IoT), Virtual Reality (VR) en robots. Geen enkele sector zal eraan ontkomen. Zonder twijfel heeft deze snelle ontwikkeling heel veel voordelen, maar helaas zitten er ook keerzijden aan. 

Je mobiel als bezigheidstherapie

Veel mensen zijn verslaafd geraakt aan hun smartphones (ja, ik ook wel een beetje hoor!). Ik associeer het met een vorm van escapisme.

Met één klik stap je in een nieuwe werkelijkheid – waarmee je ego gestreeld wordt. Instant gratificatie, die ene push notificatie, dat is een stimulans waardoor wij ons goed gaan voelen.

Wist je dat de eerste iPhone pas in 2007 (tien jaar geleden!) is uitgekomen? Het voelt alsof het al sinds mensenheugenis er is. De kinderen die geboren worden in het jaar 2010 weten niet beter. Die lopen op hun zevende al rond met een iPhone 7 Plus. Dat is ‘normaal’. En het is ook normaal dat alles wat zij doen ergens geplaatst wordt op internet, wat een grote impact zou kunnen hebben op de ontwikkeling van zo’n kind. De verwachtingen, het zien van anderen, zichzelf vergelijken…het is zinloos en tijdverspilling.

Als ik om mij heen kijk heb ik het gevoel dat de smartphone adoptie bij 45+ mensen in de afgelopen jaren explosief is gestegen. Tegenwoordig heeft mijn oma van 90 ook WhatsApp. Dus soms ‘appen’ wij. Liever bel ik haar op gewoon of FaceTimen, ik wil emotie zien en een beeld hebben. Voorkomt ook veel miscommunicatie volgens mij. En hoe vaak zien we nu niet dat op verjaardagen mensen op een bank zitten waarbij iedereen de smartphone erbij pakt? Als ik zo graag op mijn smartphone hadden willen zijn, kon ik net zo goed thuisblijven volgens mij. Als ik in meetings zit met andere mensen, dan wil ik hen de volle aandacht geven. Als ik met mijn mobiel in mijn hand ben, dan betekent dat eigenlijk: mijn mobiel is net zo belangrijk als jij. Uiteraard zijn hier uitzonderingen op, als je weet dat je gebeld of gemaild wordt voor iets wat heel belangrijk is, fair enough. Daarom heb ik besloten om 30 dagen notifactievrij te leven.

De “Notification Free for 30 Days”-challenge

Steve Pavlina schrijft hier over de 30 dagen notifcatie vrij periode. Een tijdje geleden ben ik hiermee onbewust al begonnen. Op een gegeven moment ben ik begonnen met mijn WhatsApp notificaties uit te zetten. Oftewel: ik kreeg geen berichten meer als iemand iets naar mij stuurde. Dit voelde goed. Dus ik heb het nog een aantal dagen geprobeerd. En wat merkte ik? Al heel snel merkte ik een afgenomen behoefte om te kijken of ik een bericht had binnengekregen. Want, het zorgt alleen maar voor afleiding en voorkomt dat ik echt in de flow kan komen.We gaan terug naar eigenaarschap: we spelen het spel op mijn voorwaarden. 

Dat is ook wat mijn uitgangspositie is. Je leven leven op je eigen voorwaarden, niet geleefd worden door anderen (dat gebeurt dus als jouw agenda wordt bepaald door andere mensen). Dus, de 30 dagen notifcatie vrij periode: wat ga ik concreet doen? Mijn notificaties uitzetten voor e-mail, WhatsApp, SMS en andere apps zoals Facebook en Instagram. Ik open de apps alleen maar op de tijden dat ik dat wil en uitkom. Geen wonder dat we tegenwoordig allemaal ‘druk’ zijn. Druk met niks dus. Maar goed, dat is dus allemaal quadrant drie en vier uit het Covey quadrant. Wat ik er van verwacht? Meer rust en tijd over hebben voor belangrijke dingen. Ik ben benieuwd hoe de 30 dagen challenge mij zal bevallen.

Doe je mee?

Dertig landen bezocht: we zijn allemaal hetzelfde

Dertig landen bezocht: we zijn allemaal hetzelfde

We're all the same

It’s about the journey, not the destination. Hoe afgezaagd dit ook klinkt, ben ik hier een groot voorstander van aangezien je deze uitspraak kan toepassen op veel verschillende aspecten in het leven, zo ook reizen.

Reizen betekent letterlijk je verplaatsen van plaats A naar plaats B. Momenteel heb ik zo’n 30 landen bezocht en het wordt mij steeds duidelijker: het gaat niet om het bereiken van de eindbestemming, maar het gaat om de reis zelf: nieuwe culturen ontdekken, mensen ontmoeten en alle ervaringen die je opdoet tijdens je reis. Zoals velen nu weten houd ik ervan om mensen te analyseren, de gelijkenissen en verschillen te bekijken. Psychologie. Een kleine decennium ben ik hier intensief mee bezig door kennis op te doen via boeken en het internet en vervolgens het uit te testen in de praktijk, om vervolgens het er met anderen over te hebben.

Waarom doe je wat je doet? Klopt mijn aanname? Hoe paradoxaal het ook klinkt: we zijn allemaal gelijk maar iedereen ziet de werkelijkheid anders. Daarom zijn er ook zoveel miscommunicaties.

We zijn allemaal hetzelfde

Amerika, Mexico, Cuba, Colombia, Spanje, Egypte, Marokko, Egypte, Zuid-Afrika, India, China, Japan. Een greep van een aantal landen die ik heb kunnen bezichtigen de afgelopen jaren. Op het eerste gezicht zou je denken dat er veel verschillen zijn tussen deze landen. Ten dele klopt het. Sommige landen hebben een andere taal, eten ander voedsel, zien er anders uit. Maar dat schaar ik allemaal onder cultuur. Hun normen en waarden, hun kijk op het leven, daar zit soms enige nuance verschillen in. Ik probeer mij altijd voor te stellen hoe het is voor een local om ergens te wonen. En hoe meer ik ben gaan reizen, des te meer kwam ik erachter dat het spel eigenlijk allemaal hetzelfde is. Of je nu in Tokyo, New York of Beijing woont. In essentie zijn we allemaal gelijk. Zoals Tony Robbins wel eens zei:

No matter what country you are from, what your socioeconomic status is, no matter your race, your religion, your color, your creed; no matter what your goals, desires, values, morals or dreams are – we all share these same needs.

De zes needs zijn: certainty, variety, significance, love and connection, growth/contribution.

Tijdens mijn reizen kwam ik veel mensen tegen uit verschillende landen met allemaal verschillende normen en waarden. Zowel locals als medereizigers. Zo woonde ik in Mexico in een huis met ongeveer 12 verschillende mensen waarvan een aantal Mexicanen. Ik ging daar een half jaar naartoe om te studeren als uitwisselingstudent. Afgezien van dat ze veel avocados en overal limoen in doen, viel me voornamelijk het verschil tussen rijk en arm op. Er staan veel interessante artikelen over de verdeling tussen low-middle-high class in Mexico, maar dat is een onderwerp apart. Er zijn daar dus privé universiteiten waar college gelden net zo duur zijn in Londen, en die universiteiten hebben dus allemaal sportfaciliteiten met zwembaden, tennisbanen en fitnessruimtes. Daarnaast heb ik ook publieksuniversiteiten gezien waar de faciliteiten een stuk minder zijn. Het was een geweldige ervaring. Maar als je naar de kern kijkt verschillen zij niet zo veel van ons. Enkel externe omstandigheden beïnvloeden de maatschappij (waar je als individu relatief weinig invloed op kan uitoefenen), maar uiteindelijk is het spel hetzelfde.

Hetzelfde eigenlijk voor Barcelona waar ik 3 maanden heb gewoond. Behalve het weer en de taal en een aantal normen en waarden, was het niet heel anders dan in Nederland. Of in Japan, wat verreweg het meest bizarre land is waar ik ben geweest. Wat mij opviel aan de mensen in Japan is dat zij extreem beleefd waren. Een heel groot contrast met Europa. Maar nogmaals, in essentie allemaal hetzelfde.

Elk land heeft zo zijn voor- en nadelen. In Mexico was het vaak zonnig en ging alles langzaam, maar als je iets geregeld wilde krijgen dan duurde dan vaak weken, terwijl dat in Nederland zo geregeld was. In Barcelona wonen was geweldig. Heerlijke cultuur. Maar de werkgelegenheid is een stuk minder aantrekkelijk dan in Nederland. Er is geen ‘beste’ land. Ik zou zeggen, ga daarheen waar jij het beste bij voelt en probeer de rust in jezelf te vinden. Dat kan ook gewoon thuis waar je nu woont.

We hebben (bijna) allemaal dezelfde uitdagingen

We denken vaak dat we uniek zijn. Dat klopt ook wel, elk mens heeft een ander DNA en we denken allemaal verschillend. Maar de ‘problemen’ die wij ons voorschetsen zijn vaak hetzelfde: te druk zijn, stress, slechte relaties, te weinig geld, mentaal en fysiek niet optimaal, geen goede life/work balance. Afgezien van de vraag of de zogenaamde ‘problemen’ daadwerkelijk problemen zijn of dingen die je jezelf laat geloven, wordt mijns inziens het verschil gemaakt in de manier waarop mensen met deze uitdagingen omgaan.

In elke uitdaging stel je jezelf de vraag. Hoe belangrijk is dit? Wat wil ik uiteindelijk het liefst? Wat is de belemmering? Een voorbeeld: Stel dat je het altijd druk hebt of een druk gevoel hebt. Vraag dan af: waarom heb ik het druk? Klopt die aanname überhaupt wel? Waarmee heb je het dan druk? Werk, privé? Waardoor ontstaat de drukte? Leg je de lat te hoog of focus je op 100 dingen tegelijk? Schrijf het op zodat je het overzicht kan maken. Vervolgens stel je vast welke dingen je wil veranderen en hoe je dat kan veranderen. Daarna is het een kwestie van de juiste tools aanhalen om dat doel te bereiken. Succes!

Volg je hart, wees niet bang en maak je niet druk om wat anderen van je vinden

Volg je hart, wees niet bang en maak je niet druk om wat anderen van je vinden

caption text

Vorig jaar reisde ik door Zuid Amerika. Ik houd van reizen omdat het voor mij een makkelijke manier is om veel verschillende mensen te ontmoeten uit de hele wereld. Het contact is vaak oppervlakkig, klopt, zo begin ik vaak. Maar niet altijd. Ik geef de voorkeur aan diepgaande en diepzinnige gesprekken, bijvoorbeeld over het leven, die een grotere betekenis hebben – dat is mijn persoonlijke voorkeur (zie ook de Maslow’s Piramide en Bateson’s model). 

Daar was ik dan weer, een gesprek aanknopende met ‘vreemden’. Mijn approach was vrij slecht, het was een groep van vier mensen die gezamenlijk aan tafel zaten en ik wurmde mij daar ongemakkelijk bij. Achteraf gezien misschien niet de beste keuze, maar het universum wilde waarschijnlijk dat ik een mooi gesprek zou voeren.

Je hart volgen

Het gesprek ging een beetje als volgt: ‘Hallo, hoe gaat het? Waar komen jullie vandaan, wat doen jullie in het dagelijks leven? Hoe lang reizen jullie al en waar gaan jullie naartoe?’’. De standaard vragenlijst noem ik dat. Het is een makkelijke ijsbreker inderdaad. Maar na vijf minuten had ik dit wel gehad en toen dacht ik: laten we nu over echte dingen hebben. Dus ik vroeg: ‘Wat doe jij in het leven? Wat is je passie? Volg je die?’’ 

Hij: ‘Ik werk bij dit bedrijf, ik krijg goed betaald, maar ik weet niet voor hoe lang ik dit nog wil doen.’ Deze persoon was overigens in zijn jonge/mid-30’s, had een goede baan en ik ben er van overtuigd dat hij het goed deed. We gingen hier een tijdje over door waarop hij mij de wedervraag stelde. ‘En jij?’’ 

Ik legde uit dat ik het zelfstandig ondernemerschap aan het doen was, mijn baan had opgezegd en begonnen was al Finance freelance consultant. De vrijheid die ik heb en het indelen van mijn eigen dagen, daar verlang ik naar (in het Engels heet dat zo mooi: to crave for something). Daarnaast wil ik mij ontwikkelen in de mensenkant: mensen coachen, public speaking, dat soort dingen. Daar krijg ik nog meer energie van.  Ik wil mijn verhaal delen met anderen en andere inspireren. 

Waarop hij zei: ‘Klinkt goed, het lijkt alsof je echt doet wat je wil en de wijze waarop. Als ik het zou kunnen, zou ik dat ook willen. Ik zou dan bijvoorbeeld twee dagen doen wat ik nu doe, twee dagen coachen en de andere dagen mijn broer helpen met zijn startup.‘ 

En dat was het moment waarop het helemaal interessant werd. We praatten hier nog een tijdje over en tastten diverse sub-topics Mijn constatering: hij erkende dat, als hij de mogelijkheid had gehad hij dingen anders zou doen, maar dat dat nu simpelweg niet kon vanwege diverse (beperkende) obstakel. Terwijl ik het begreep, probeerde ik ook oplossingen te zoeken hoe hij toch geleidelijk zijn dromen kon waarmaken, althans in de komende jaren. En uiteraard, ik geef hem veel credits dat hij zei open en eerlijk was geweest, wellicht dat dit makkelijk is omdat je elkaar daarna (waarschijnlijk) toch nooit meer spreekt (hoewel, de wereld is klein). Ik word blij van het voeren van zulke gesprekken met vreemdelingen, en ik hoop van harte dat ons gesprek hem zal helpen en hij ooit zijn droom kan gaan waarmaken. Zoals Elon Musk zegt: 

“Really liking what you do, whatever area that you get into, given that even if you’re the best of the best, there’s always a chance of failure. I think it’s important that you really like whatever you’re doing, if you don’t like it, life is too short. Also, if you like what you’re doing, you think about it even when you’re not working, it’s something that your mind is drawn to, if you don’t like it, you just can’t really make it work, I think.”– Elon Musk

Voor mij waren dingen ook niet makkelijk (zie mijn persoonlijk verhaal). Maar voor mij voelt het als een transformatie waarbij in de loop der jaren steeds duidelijker wist welke richting ik op wilde gaan, meer de comfortzone uit ging en ingecalculeerde risico’s nam, en dus eigenlijk één heel mooie reis aan het afleggen ben. Net als iedereen. Juist het proces (de reis zelf) is waar ik van houd. Eenmaal het doel bereikt, zet je een nieuwe doel. Niet dat die minder belangrijk is, maar als je niet van het proces houdt dan wordt het lastiger om je doelen te bereiken. Ik zal een aantal dingen opnoemen die mij gevormd hebben: 

  • Na mijn gymnasium ben ik op mijn 18e naar Barcelona gegaan om daar drie maanden Spaans te leren. Ik had al langer de wens om in het buitenland te wonen en een vreemde taal te leren. Het was een leerzame tijd. Leuke mensen ontmoet, een nieuwe cultuur ontdekt, een nieuwe taal geleerd. Ik heb zoveel geleerd over mijzelf en anderen. Wonen met verschillende nationaliteiten is een uitdaging, temeer als ze allen gemiddeld 5+ jaar ouder zijn. De uitdagingen lagen dus vooral in het leeftijdsverschil maar ook de eerste keer buitenshuis wonen, daarnaast ook natuurlijk het wonen in een vreemd land waar je de taal niet spreekt.

  • Toen ik begon als zelfstandig ondernemer waren de eerste klanten het lastigst. Maar gedreven als ik ben, deed alles eraan om mijn doelen te bereiken. Dat is voor mij ook de definitie van het ondernemen: niet de gebaande paden bewandelen maar alles ervoor over hebben om een oplossing te vinden voor je uitdaging – ook als het vooraf onmogelijk lijkt. Ik begon met één klant, dat werden er twee, en is na goed werk via het netwerk steeds verder uitgebreid. Vertrouwen opbouwen en relaties onderhouden. Het komt vooral neer op veel lef tonen, niet bang zijn om te zeggen wat je wil en vooral goed luisteren waar de klant behoefte aan heeft. 

Tot dusver is het een geweldige reis. Enthousiasme, drive en passie zijn mijn stokpaardjes. Vaak kwamen de oplossingen vanzelf tevoorschijn. Het is voornamelijk het hebben van de juiste mindset. En ik ben ervan overtuigd dat mijn ambities in podcasts, public speaking, coaching, trainingen of seminars geven ook zo beetje bij beetje gaan groeien. Ik geloof dat iedereen hun eigen dromen kan najagen als je dat echt wil. Maar dan moet je wel helder hebben wat je doel is. Heb jij ook een droom? Sta je soms ook voor een lastige keuze? Waarbij je twijfelt tussen je gevoel en je ratio? Vaak heeft je gevoel gelijk. En wees ook niet bang wat anderen ervan vinden. Uiteindelijk is het jouw film. Succes! 

De authentieke Ik – en waarom ik dankbaar ben voor alles

De authentieke Ik – en waarom ik dankbaar ben voor alles

I'm grateful for life

Dit is de eerste blogpost die ik over mijzelf schrijf waarin ik mij echt openhartig laat zien aan de wereld. Hopelijk het begin van een mooie reeks. Ik zie het als onderdeel van mijn levensmissie en onderdeel van mijn “why”. Mijzelf uiten in welke vorm dan ook ervaar ik als een vorm van meditatie – het geeft mij rust en stimuleert mijn creativiteit.

Ik zou het mooi vinden als ik anderen kan inspireren om ook hun eigen verhaal te delen. De laatste jaren heb ik mijzelf steeds beter leren kennen. Een eindeloze zoektocht waarin je bepaalde mensen tegenkomt, sommige waarmee je zo’n klik heb dat je oneindige energie hoogtes kunt bereiken en in gesprekken de juiste snaren weet te raken wat emotie teweegtbrengt. Je ziel durven openen en je authenticiteit tonen terwijl je elkaar nauwelijks kent – dan begint het pas. Laten we beginnen waar het begonnen is.

Tegen alle verwachtingen in

Op tweede kerstdag 1988 werd ik als derde zoon geboren. Drie maanden te vroeg dan gepland. De dokters voorspelden een doodgeboren baby. “Hij huilt toch wel!”, constateerden ze (enigszins verrassend) toen ik uit de baarmoeder was gekomen. Omdat ik te vroeg geboren ben zijn mijn organen niet helemaal ontwikkeld zoals bij een ‘normaal’ persoon. Ik was ook maar 1 kilogram bij geboorte, en moest gelijk in de couveuse gestopt worden. In die tijd waren de apparaten een stuk minder geavanceerd dan vandaag, maar ik had geluk dat het blijkbaar goed genoeg was. Ik heb gevochten voor mijn leven, zeker toen mijn longen dichtklapten en een van de verpleegsters dat gelukkig opmerkte waardoor ik verder kon gaan. Al op jonge leeftijd ben ik gediagnosticeerd met ADHD en autisme (hoewel ik daar zelf niet (meer) in geloof).

De voorspellingen van alle zogenaamde experts waren niet heel rooskleurig: ik zou naar een speciale school gaan zeiden en de kans op een verstandelijke beperking was reëel. Ik heb tot mijn 18e continue verschillende vormen van medicatie ingenomen. Mijn ouders, familie en vrienden. Daar ben ik dankbaar voor. Mijn hele leven en nog steeds hebben zij gezocht naar de beste oplossingen en onvoorwaardelijke steun gegeven. De beste psychiaters en psychologen afgestruind. Elk weekend weer. Drie uur op en neer rijden naar de beste specialisten in alle uithoeken van Nederland, van psychiaters tot aan alternatieve ‘healers’ aan toe. Voor mij was het normaal, ik wist niet beter. Pas toen ik 18 was begreep ik een beetje dat ik anders was dan anderen. Pas toen begon de echte pivot.

Vandaag de dag heb ik veel uitdagingen overwonnen en blijf dat dagelijks doen. Voorbeeld: de balans vinden tussen de positieve effecten van medicatie en de bijwerkingen. Het liefst neem ik geen medicatie meer in. Ik probeer met veel regelmatig te sporten, te letten op mijn eten en drinken (weinig alcohol). Ik train mijn mind: visualisatie en meditaties. Daar zit een ongelofelijke kracht. Het was niet altijd makkelijk om ermee om te gaan. Ik heb ook dalen gehad. Maar zonder dalen geen pieken. Ook al weet ik dat het voor bijna niemand te begrijpen hoe een persoon zich voelt – tenzij je hetzelfde hebt. Vroeger had ik een OCD obsessie, had smetvrees en wilde alles controleren. Ik was altijd inflexibel als persoon, en was altijd te laat voor afspraken. En ik was druk, hyperactief en agressief en had totaal geen empathisch vermogen. Je kan dan zeggen: “Zo ben ik, ik kan niet veranderen en de wereld past zich maar aan mij aan”. Dat noem ik de slachtoffer rol.

Je kan ook zeggen: Ik kan mij voorstellen wat zij bedoelen en ga proberen mijzelf daarin te veranderen opdat het voor anderen dragelijk wordt. De notie dat je nooit je zwakten zou moeten veranderen en alleen je sterkten moet verbeteren hangt dus af van de situatie. De echte breakthrough kwam rond mijn 20e. Ik omarmde mijn verschillen, en zette mijn ‘zwakheden’ om in krachten. Zoals Tony Robbins zegt: “All changes are created in a moment – it’s just that most of us wait until certain things happen before we finally decide to make a shift”. Ik maakte op dat moment de beslissing.

Mijn uitdagingen

Iedereen heeft uitdagingen gehad. Ik zeg overigens niet dat anderen het niet slechter hebben dan ik, ik wil mijn eigen verhaal delen om te laten zien hoe ik mijn uitdagingen heb weten om te zetten in iets moois. Opdat anderen daar inspiratie uit kunnen halen. Een aantal anekdotes uit mijn jeugd. Als kind had ik vrijwel geen emoties. Simpel gezegd: als andere kinderen mijn speelgoed afpakten werd ik niet boos of verdrietig. Omdat mijn hersenen niet ‘snapten’ dat dit ‘niet normaal’ was. Wat hebben zij gedaan? We hebben kunstmatig emoties aangeleerd, waarbij ik dus ‘boos’ en ‘verdrietig’ moest worden bij een bepaalde event. Conditionering dus.

Tijdens mijn basis en middelbare school was ik heel erg hyperactief en vocht vaak op school met andere kinderen. Misschien trok ik het wel aan met mijn hyperactiviteit. Thuis had ik ook altijd ruzie. Met mijn ouders en broers. Ik schaam me diep, ja. In mijn woede-uitbarstingen heb ik veel deuren en stoelen kapotgetrapt. Waar ik het meest spijt van heb is de keer dat ik ruzie had met mijn moeder en ik uit woede een glazen deur trapte welke uit elkaar spatte waardoor zij gewond raakte. Pas jaren later besef je wat je hebt gedaan. Tijdens mijn middelbare school was ik voor het grootste deel stil en introvert, wellicht verlegen. Ik kon totaal niet communiceren. Wellicht was het wel het label wat ik als waarheid had aangenomen voor mijzelf.

Medicatie en bijwerkingen

Ik kreeg medicatie om stil te kunnen zitten en te kunnen concentreren, want als er een vlieg voorbij kwam was ik afgeleid. Maar de medicatie innemen had ook een keerzijde. Ondanks dat ik met gemak dagen van 16 uur kon maken met een hyperfocus in mijn hermetisch afgesloten cocon, at ik bijna niet meer en sliep ik moeilijk. Het ergste nog: ik werd af en toe paranoïde. Ben ik tegen medicatie? Nee, maar ik gebruik het zelf nog zo min mogelijk omdat ik alternatieven heb gevonden (zoals sporten, levensstijl en spirituele dingen). Voor elk persoon is er een andere methode die het beste werkt. Voor alle mensen die proberen te begrijpen hoe ‘wij’ behandeld moeten worden: ik geloof dat uiteindelijk de persoon zelf erachter kan komen wat het beste voor hem of haar werkt. Het moet uiteindelijk van de persoon zelf komen. Ik gun je een mooie reis en hoop dat je je eigen pad kan vinden.

Hoe ik ben omgegaan met mijn uitdagingen – en waarom ik daar juist dankbaar voor ben

Op een dag begon ik te lezen in het boek Awaken the Giant Within van Tony Robbins. Een Amerikaanse lifecoach die veel NLP technieken toepast. Geen motivatiespeaker zoals velen denken overigens. Ik was 20 jaar. Ik was gelijk hooked aan zijn boek. Twee simpele vragen die je jezelf kan stellen ongeacht hoe slecht te situatie is: 

  • What is great about this?
  • What can I learn from this?

Dus ik begon te reflecteren op mijn leven en begon dingen uit te testen. Ademhalingsoefeningen. Visualisatie. Dankbaarheidsoefeningen. Meer letten op mijn communicatie. Betere vragen stellen. Vanaf dat moment besloot ik: alles wat ik wil kan ik bereiken. Dingen gebeurden. ‘Life is happening for me, not to me’. Al snel vond ik mijn passie in het lezen van dit soort boeken. Self-development, of zoals velen zeggen: ‘self-help’. Maar so what. Als het werkt, waarom niet? Ik ging meer boeken lezen zoals Think and Grow Rich, Live your dreams, The Four Agreements. Geleidelijk kwam ik erachter dat mijn leven ‘écht’ veranderde.

Al mijn tekortkomingen had ik een positief daglicht kunnen bezien, en zelfs een aantal in een echte kracht kunnen omzetten. Het vergt discipline en doorzettingsvermogen. Maar het heeft mij een hoop rust en kalmte gebracht. Zo heb ik maandenlang dagelijks mijn bloeddruk gemeten, het effect gemeten van verschillende voedingen en drankconsumpties. Ik begon verschillende diëten te testen en gezonder te eten. Eigenlijk heb ik vanuit al deze kennis de beste dingen gepakt die voor mij werkten. Ik begon ‘opeens’ de juiste mensen tegen te komen (nee, dat is geen toeval). Ik kwam gelijkgestemden tegen. In mijn loopbaan heb ik gewerkt met succesvolle miljonairs, doorgewinterde en startende ondernemers, mensen die dedicated zijn, gefocused, koppig, impulsief; maar wel hun droom najagen. Die energie was aanstekelijk. Op dat moment kwam ik mijn evenknie tegen, eindelijk sprak ik dezelfde taal, deelden we dezelfde energie en enthousiasme.

Ik ben lid geworden van een netwerkclub (JCI Amsterdam Zuid) en heb daar heel veel leuke mensen ontmoet, allemaal mensen met een ondernemende mindset en een gave drive en torenhoog energieniveau. Ik heb veel landen bezocht in de wereld, veel culturen ervaren. Op een gegeven moment kwam ik op een punt dat ik binnen drie minuten met een onbekend persoon al mijn levensverhaal ging delen – je voelt dat dan gewoon aan. Ik had geen schaamte meer. Dat moment voelde als een overwinning. Toen ik mijn verhalen vertelde was er helemaal geen negatieve connotatie, ze accepteerden mij zoals ik ben! Het voelde alsof er een jarenlange last van mijn schouders was weggevallen, de vijand was verslagen. 

Ik accepteerde eindelijk mijzelf zoals ik ben.

Het heden en de toekomst 

Waar staan we nu? Ik hoefde uiteindelijk niet naar een speciale school te gaan, heb mijn EQ en communicatievaardigheden kunnen verbeteren. Ik heb mijn gymnasium diploma gehaald en heb mijn master Finance gehaald (met lof). De afgelopen jaren heb ik gewerkt in Finance en heb goede mentoren gehad en een goed netwerk opgebouwd, zodat ik mijn baan heb kunnen opzeggen om te kiezen voor het zelfstandig ondernemerschap. Mijn doel: alleen maar leuke dingen doen met leuke mensen, het leven is te kort om dingen die te doen die je niet leuk vind.

Ik wil ultieme vrijheid creëren, zelf bepalen hoe ik mijn tijd indeel. Afgerekend worden op output – dat is prima, maar wanneer ik dingen doe zou minder belangrijk moeten zijn, vind ik. Terugkijkend op mijn leven tot nu toe vind ik dat ik al veel stappen heb gemaakt. Ik ben veel opener geworden en kan veel makkelijker verbinding maken met anderen. Ben ik perfect? Nee, dat is niemand en dat streef ik ook niet na. Mijn streven is om voortreffelijk te leven, altijd mijn best doen. Het hele leven is een reis en jij mag kiezen hoe de film eruit gaat zien. Ik ben blij met wie ik ben. En tussen jou en mij, ik vind het wel leuk om anders te zijn. Anders is het zo saai toch?

Het klopt: ik ben impulsief. Ik kan soms hard uit de hoek komen. Ik kan soms star en nog steeds inflexibel zijn. Maar ik heb ook andere dingen die jij niet hebt. Ik beschouw mijzelf als een creatief persoon, energiek, enthousiast, nieuwsgierig, actie-gedreven en out-of-the-box denker. Als ik iets heb gevonden wat mij obsedeert kan ik daar 24 uur non stop mee bezig zijn. Ik denk ook anders dan de meesten. Het klopt dat het soms druk is in mijn hoofd, maar juist omdat ik anders denk komen we vaak wel tot andere inzichten. Als we een probleem moeten oplossen tolt mijn brein met 240km/u en gaat er van alles door mijn hoofd. De rust vinden in al die hectiek, dat is de uitdaging.

ONTVANG MAANDELIJKSE INSPIRATIE

Elke maand het beste voor jou.

Je hebt je ingeschreven. Kijk in je mailbox voor de bevestigingsmail!