Month: March 2017

De authentieke Ik – en waarom ik dankbaar ben voor alles

De authentieke Ik – en waarom ik dankbaar ben voor alles

I'm grateful for life

Dit is de eerste blogpost die ik over mijzelf schrijf waarin ik mij echt openhartig laat zien aan de wereld. Hopelijk het begin van een mooie reeks. Ik zie het als onderdeel van mijn levensmissie en onderdeel van mijn “why”. Mijzelf uiten in welke vorm dan ook ervaar ik als een vorm van meditatie – het geeft mij rust en stimuleert mijn creativiteit.

Ik zou het mooi vinden als ik anderen kan inspireren om ook hun eigen verhaal te delen. De laatste jaren heb ik mijzelf steeds beter leren kennen. Een eindeloze zoektocht waarin je bepaalde mensen tegenkomt, sommige waarmee je zo’n klik heb dat je oneindige energie hoogtes kunt bereiken en in gesprekken de juiste snaren weet te raken wat emotie teweegtbrengt. Je ziel durven openen en je authenticiteit tonen terwijl je elkaar nauwelijks kent – dan begint het pas. Laten we beginnen waar het begonnen is.

Tegen alle verwachtingen in

Op tweede kerstdag 1988 werd ik als derde zoon geboren. Drie maanden te vroeg dan gepland. De dokters voorspelden een doodgeboren baby. “Hij huilt toch wel!”, constateerden ze (enigszins verrassend) toen ik uit de baarmoeder was gekomen. Omdat ik te vroeg geboren ben zijn mijn organen niet helemaal ontwikkeld zoals bij een ‘normaal’ persoon. Ik was ook maar 1 kilogram bij geboorte, en moest gelijk in de couveuse gestopt worden. In die tijd waren de apparaten een stuk minder geavanceerd dan vandaag, maar ik had geluk dat het blijkbaar goed genoeg was. Ik heb gevochten voor mijn leven, zeker toen mijn longen dichtklapten en een van de verpleegsters dat gelukkig opmerkte waardoor ik verder kon gaan. Al op jonge leeftijd ben ik gediagnosticeerd met ADHD en autisme (hoewel ik daar zelf niet (meer) in geloof).

De voorspellingen van alle zogenaamde experts waren niet heel rooskleurig: ik zou naar een speciale school gaan zeiden en de kans op een verstandelijke beperking was reëel. Ik heb tot mijn 18e continue verschillende vormen van medicatie ingenomen. Mijn ouders, familie en vrienden. Daar ben ik dankbaar voor. Mijn hele leven en nog steeds hebben zij gezocht naar de beste oplossingen en onvoorwaardelijke steun gegeven. De beste psychiaters en psychologen afgestruind. Elk weekend weer. Drie uur op en neer rijden naar de beste specialisten in alle uithoeken van Nederland, van psychiaters tot aan alternatieve ‘healers’ aan toe. Voor mij was het normaal, ik wist niet beter. Pas toen ik 18 was begreep ik een beetje dat ik anders was dan anderen. Pas toen begon de echte pivot.

Vandaag de dag heb ik veel uitdagingen overwonnen en blijf dat dagelijks doen. Voorbeeld: de balans vinden tussen de positieve effecten van medicatie en de bijwerkingen. Het liefst neem ik geen medicatie meer in. Ik probeer met veel regelmatig te sporten, te letten op mijn eten en drinken (weinig alcohol). Ik train mijn mind: visualisatie en meditaties. Daar zit een ongelofelijke kracht. Het was niet altijd makkelijk om ermee om te gaan. Ik heb ook dalen gehad. Maar zonder dalen geen pieken. Ook al weet ik dat het voor bijna niemand te begrijpen hoe een persoon zich voelt – tenzij je hetzelfde hebt. Vroeger had ik een OCD obsessie, had smetvrees en wilde alles controleren. Ik was altijd inflexibel als persoon, en was altijd te laat voor afspraken. En ik was druk, hyperactief en agressief en had totaal geen empathisch vermogen. Je kan dan zeggen: “Zo ben ik, ik kan niet veranderen en de wereld past zich maar aan mij aan”. Dat noem ik de slachtoffer rol.

Je kan ook zeggen: Ik kan mij voorstellen wat zij bedoelen en ga proberen mijzelf daarin te veranderen opdat het voor anderen dragelijk wordt. De notie dat je nooit je zwakten zou moeten veranderen en alleen je sterkten moet verbeteren hangt dus af van de situatie. De echte breakthrough kwam rond mijn 20e. Ik omarmde mijn verschillen, en zette mijn ‘zwakheden’ om in krachten. Zoals Tony Robbins zegt: “All changes are created in a moment – it’s just that most of us wait until certain things happen before we finally decide to make a shift”. Ik maakte op dat moment de beslissing.

Mijn uitdagingen

Iedereen heeft uitdagingen gehad. Ik zeg overigens niet dat anderen het niet slechter hebben dan ik, ik wil mijn eigen verhaal delen om te laten zien hoe ik mijn uitdagingen heb weten om te zetten in iets moois. Opdat anderen daar inspiratie uit kunnen halen. Een aantal anekdotes uit mijn jeugd. Als kind had ik vrijwel geen emoties. Simpel gezegd: als andere kinderen mijn speelgoed afpakten werd ik niet boos of verdrietig. Omdat mijn hersenen niet ‘snapten’ dat dit ‘niet normaal’ was. Wat hebben zij gedaan? We hebben kunstmatig emoties aangeleerd, waarbij ik dus ‘boos’ en ‘verdrietig’ moest worden bij een bepaalde event. Conditionering dus.

Tijdens mijn basis en middelbare school was ik heel erg hyperactief en vocht vaak op school met andere kinderen. Misschien trok ik het wel aan met mijn hyperactiviteit. Thuis had ik ook altijd ruzie. Met mijn ouders en broers. Ik schaam me diep, ja. In mijn woede-uitbarstingen heb ik veel deuren en stoelen kapotgetrapt. Waar ik het meest spijt van heb is de keer dat ik ruzie had met mijn moeder en ik uit woede een glazen deur trapte welke uit elkaar spatte waardoor zij gewond raakte. Pas jaren later besef je wat je hebt gedaan. Tijdens mijn middelbare school was ik voor het grootste deel stil en introvert, wellicht verlegen. Ik kon totaal niet communiceren. Wellicht was het wel het label wat ik als waarheid had aangenomen voor mijzelf.

Medicatie en bijwerkingen

Ik kreeg medicatie om stil te kunnen zitten en te kunnen concentreren, want als er een vlieg voorbij kwam was ik afgeleid. Maar de medicatie innemen had ook een keerzijde. Ondanks dat ik met gemak dagen van 16 uur kon maken met een hyperfocus in mijn hermetisch afgesloten cocon, at ik bijna niet meer en sliep ik moeilijk. Het ergste nog: ik werd af en toe paranoïde. Ben ik tegen medicatie? Nee, maar ik gebruik het zelf nog zo min mogelijk omdat ik alternatieven heb gevonden (zoals sporten, levensstijl en spirituele dingen). Voor elk persoon is er een andere methode die het beste werkt. Voor alle mensen die proberen te begrijpen hoe ‘wij’ behandeld moeten worden: ik geloof dat uiteindelijk de persoon zelf erachter kan komen wat het beste voor hem of haar werkt. Het moet uiteindelijk van de persoon zelf komen. Ik gun je een mooie reis en hoop dat je je eigen pad kan vinden.

Hoe ik ben omgegaan met mijn uitdagingen – en waarom ik daar juist dankbaar voor ben

Op een dag begon ik te lezen in het boek Awaken the Giant Within van Tony Robbins. Een Amerikaanse lifecoach die veel NLP technieken toepast. Geen motivatiespeaker zoals velen denken overigens. Ik was 20 jaar. Ik was gelijk hooked aan zijn boek. Twee simpele vragen die je jezelf kan stellen ongeacht hoe slecht te situatie is: 

  • What is great about this?
  • What can I learn from this?

Dus ik begon te reflecteren op mijn leven en begon dingen uit te testen. Ademhalingsoefeningen. Visualisatie. Dankbaarheidsoefeningen. Meer letten op mijn communicatie. Betere vragen stellen. Vanaf dat moment besloot ik: alles wat ik wil kan ik bereiken. Dingen gebeurden. ‘Life is happening for me, not to me’. Al snel vond ik mijn passie in het lezen van dit soort boeken. Self-development, of zoals velen zeggen: ‘self-help’. Maar so what. Als het werkt, waarom niet? Ik ging meer boeken lezen zoals Think and Grow Rich, Live your dreams, The Four Agreements. Geleidelijk kwam ik erachter dat mijn leven ‘écht’ veranderde.

Al mijn tekortkomingen had ik een positief daglicht kunnen bezien, en zelfs een aantal in een echte kracht kunnen omzetten. Het vergt discipline en doorzettingsvermogen. Maar het heeft mij een hoop rust en kalmte gebracht. Zo heb ik maandenlang dagelijks mijn bloeddruk gemeten, het effect gemeten van verschillende voedingen en drankconsumpties. Ik begon verschillende diëten te testen en gezonder te eten. Eigenlijk heb ik vanuit al deze kennis de beste dingen gepakt die voor mij werkten. Ik begon ‘opeens’ de juiste mensen tegen te komen (nee, dat is geen toeval). Ik kwam gelijkgestemden tegen. In mijn loopbaan heb ik gewerkt met succesvolle miljonairs, doorgewinterde en startende ondernemers, mensen die dedicated zijn, gefocused, koppig, impulsief; maar wel hun droom najagen. Die energie was aanstekelijk. Op dat moment kwam ik mijn evenknie tegen, eindelijk sprak ik dezelfde taal, deelden we dezelfde energie en enthousiasme.

Ik ben lid geworden van een netwerkclub (JCI Amsterdam Zuid) en heb daar heel veel leuke mensen ontmoet, allemaal mensen met een ondernemende mindset en een gave drive en torenhoog energieniveau. Ik heb veel landen bezocht in de wereld, veel culturen ervaren. Op een gegeven moment kwam ik op een punt dat ik binnen drie minuten met een onbekend persoon al mijn levensverhaal ging delen – je voelt dat dan gewoon aan. Ik had geen schaamte meer. Dat moment voelde als een overwinning. Toen ik mijn verhalen vertelde was er helemaal geen negatieve connotatie, ze accepteerden mij zoals ik ben! Het voelde alsof er een jarenlange last van mijn schouders was weggevallen, de vijand was verslagen. 

Ik accepteerde eindelijk mijzelf zoals ik ben.

Het heden en de toekomst 

Waar staan we nu? Ik hoefde uiteindelijk niet naar een speciale school te gaan, heb mijn EQ en communicatievaardigheden kunnen verbeteren. Ik heb mijn gymnasium diploma gehaald en heb mijn master Finance gehaald (met lof). De afgelopen jaren heb ik gewerkt in Finance en heb goede mentoren gehad en een goed netwerk opgebouwd, zodat ik mijn baan heb kunnen opzeggen om te kiezen voor het zelfstandig ondernemerschap. Mijn doel: alleen maar leuke dingen doen met leuke mensen, het leven is te kort om dingen die te doen die je niet leuk vind.

Ik wil ultieme vrijheid creëren, zelf bepalen hoe ik mijn tijd indeel. Afgerekend worden op output – dat is prima, maar wanneer ik dingen doe zou minder belangrijk moeten zijn, vind ik. Terugkijkend op mijn leven tot nu toe vind ik dat ik al veel stappen heb gemaakt. Ik ben veel opener geworden en kan veel makkelijker verbinding maken met anderen. Ben ik perfect? Nee, dat is niemand en dat streef ik ook niet na. Mijn streven is om voortreffelijk te leven, altijd mijn best doen. Het hele leven is een reis en jij mag kiezen hoe de film eruit gaat zien. Ik ben blij met wie ik ben. En tussen jou en mij, ik vind het wel leuk om anders te zijn. Anders is het zo saai toch?

Het klopt: ik ben impulsief. Ik kan soms hard uit de hoek komen. Ik kan soms star en nog steeds inflexibel zijn. Maar ik heb ook andere dingen die jij niet hebt. Ik beschouw mijzelf als een creatief persoon, energiek, enthousiast, nieuwsgierig, actie-gedreven en out-of-the-box denker. Als ik iets heb gevonden wat mij obsedeert kan ik daar 24 uur non stop mee bezig zijn. Ik denk ook anders dan de meesten. Het klopt dat het soms druk is in mijn hoofd, maar juist omdat ik anders denk komen we vaak wel tot andere inzichten. Als we een probleem moeten oplossen tolt mijn brein met 240km/u en gaat er van alles door mijn hoofd. De rust vinden in al die hectiek, dat is de uitdaging.

ONTVANG MAANDELIJKSE INSPIRATIE

Elke maand het beste voor jou.

Je hebt je ingeschreven. Kijk in je mailbox voor de bevestigingsmail!